Superorganen

Ingediend door Niki Herckens op

SUPERORGANEN

De aanzet om dit artikel te schrijven heb ik te danken aan een collega die ik niet persoonlijk ken en die onlangs tijdens een lezing de opmerking maakte dat kanker een uit de hand gelopen woekering van misvormde cellen zou zijn, die door ons immuunsysteem niet op tijd werd opgemerkt. Ik voelde op dat moment verontwaardiging opkomen omdat nog veel therapeuten zo weinig genuanceerd over dit fenomeen denken en alle hypothesen van de reguliere geneeskunde klakkeloos aannemen. Gezien de context waarin deze lezing plaatsvond, was ik niet bij machte om toen te kunnen reageren. Maar innerlijk besloot ik op dat moment om op één of ander manier de’ collectieve onwetendheid’ wat te porren. 

Stel je eens voor dat kanker geen ziekte zou zijn,
maar een biologisch overlevingsmechanisme. 


Toen ik een aantal jaren geleden zelf geconfronteerd werd met de diagnose borstkanker, had ik gelukkig al een aantal artikelen gelezen en lezingen bijgewoond over een totaal andere visie op ziekte en gezondheid, waarin gesteld werd dat niet alleen kanker, maar elke ziekte zonder uitzondering een biologisch mechanisme is om de kans van overleving en de voortzetting van de soort zo groot mogelijk te maken. Momenteel leven er op onze planeet enkele artsen die met het verkondigen van deze visie behoorlijk hun nek uitsteken. Wat ze ontdekt hebben is fenomenaal maar stuit ook op een zeer grote weerstand. Maar voor mij zijn hun theorieën heel logisch en hiermee ging een nieuwe wereld open. Ik stapte meteen naar één van de artsen en deze begeleiding gaf me toen de kracht om uit de greep van de collectieve angstpsychose rond kanker te blijven en het volle potentieel van mijn zelfgenezend vermogen onmiddellijk te mobiliseren. 

Nog steeds geniet ik na van de aha-erlebnissen die ik ervoer toen ik me in deze visie verder ging verdiepen. Graag wil ik nu de artikelen die mij in deze kennis hebben ingewijd, in eigen bewoordingen vertellen en ik ben erg benieuwd wat het met jou doet wanneer je dit leest. 

Hier gaan we dan: 

Superborstklieren

Moeder konijn heeft een nest gemaakt en kleintjes geworpen. Op een zeker moment komt een boer met zijn tractor verschillende keren door het veld gereden, waardoor de oriëntatie van moeder konijn behoorlijk verstoord en verward geraakt. Het gevolg is dat zij haar nest niet meer terugvindt. Nu zit ze met een biologisch conflict en meerbepaald een ‘nestconflict’: ze kan haar kleintjes niet meer voeden en beschermen en dus komt de voortzetting van haar soort in gevaar. Zonder haar melk zullen haar kleintjes misschien nog maar een paar dagen, of zelfs enkele uren leven. Ze zet nu alles op alles om haar nest terug te vinden, maar ondertussen mag ook de melkproductie niet stoppen. Want het heeft geen zin dat ze haar nest terugvindt en vervolgens geen voeding meer kan geven. Het resultaat is dan nog steeds dat haar kleintjes zullen sterven. Vermits er in de natuur geen afkolfmachines bestaan, heeft de evolutie een geniale oplossing gevonden: “kanker”! De hersenen van moeder konijn geven onmiddellijk een commando om in de melkklieren tumoren aan te maken.  

Jij zal je nu misschien afvragen wat voor zin dat heeft. Hoe kan een wildgroei van cellen nu “een biologische zin” hebben? En toch! 

De melkkliertumoren bij moeder konijn dienen om de melkproductie op gang te houden. En niet alleen dat! De melk die nu door de deze tumoren wordt aangemaakt, is veel krachtiger en voedzamer dan de melk uit de oorspronkelijke klieren. De tumor heeft dus als functie om van een orgaan een ‘superorgaan’ te maken.

Wanneer moeder konijn haar nest terug vindt, is haar biologisch conflict opgelost. Zij kan nu haar kleintjes verder voeden en bovendien krijgen ze krachtvoer: supermelk die hen een grotere kans kan geven dat ze het alsnog halen, want misschien was moeder konijn net iets te lang afwezig geweest en zou hun organisme het met ‘gewone’ melk net niet meer halen. 

De hersenen van moeder konijn krijgen door het zuigen van de kleintjes aan haar tepels nu de boodschap dat het conflict is opgelost. Onmiddellijk geven ze het commando dat de tumoraangroei mag stoppen en de supercellen mogen afgebroken worden. De innerlijke alchemie van het organisme heeft tijdens de conflictactieve fase al bacteriën aangemaakt, die nu pas ingezet worden om de tumor op te ruimen. Dit veroorzaakt abcessen en allerlei ontstekingen die vanzelf zullen verdwijnen wanneer de schoonmaak volledig is. Gelukkig is er in de natuur geen dierenarts in de buurt die het dier onmiddellijk antibiotica zou toedienen en zo de afbraak van de kanker zou belemmeren!

Ja, maar wij zijn toch geen konijnen! Tja, en toch,…..onze biologie werkt niet anders. Wij zijn dan wel geen konijnen maar wij hebben wel, net als het konijn, een zoogdierenbrein. 

Dat zou dus kunnen betekenen dat ook wij borstkanker kunnen ontwikkelen wanneer we een ‘nestconflict’ oplopen. 


Dit was het eerste artikel dat ik ‘toevallig’ in mijn handen kreeg. Gelukkig zat ik op dat moment neer want ik had het gevoel alsof er innerlijk in mij alle klokken begonnen te luiden! Ik ging gretig op zoek naar nog meer informatie: 


Supernieren
Het eerste conflict waaraan een vis sterft wanneer die op het land terechtkomt, is niet zoals velen denken zijn ademhalingsysteem dat verstoord wordt, maar uitdroging. Om dit biologische conflict op te lossen, beginnen zijn hersenen onmiddellijk tumoren aan te maken die zich ontwikkelen tot nieren. Die maken het mogelijk dat het organisme van de landdieren het water inwendig voldoende kan vasthouden, opdat ze niet binnen het uur zouden sterven aan uitdroging. 
Toen de vissen miljoenen jaren geleden evolueerden tot amfibieën en reptielen, was dit dus alleen maar mogelijk omdat hun organisme aanvankelijk een nieuw paar organen wisten aan te maken. Deze organen kennen wij als onze nieren.
En ja hoor, de neuronen die het endodermische deel van onze nieren aansturen en eventueel in het geval van een conflict ook bij ons een niertumor in gang zetten, liggen in onze hersenstam en meerbepaald de pons, kortom in het gebied van ons vissenbrein en reptielenbrein. Ook op dat niveau ageert en werkt onze biologie niet anders dan bij de vissen en reptielen. 


Supermaag 

Een hond heeft een stevige prooi kunnen vangen maar een grotere hond komt op hem afgelopen en wil dit heerlijke voedsel uit zijn muil trekken. Hij voorkomt dit door het brokstuk in zijn geheel in te slikken. Hiermee heeft hij zijn conflict van “mijn brok wordt mij afgenomen” meteen opgelost.
Maar nu zit hij met een ander biologisch conflict want zijn maag krijgt dit brokstuk niet verteerd. Het stuk is zo groot dat ook de maagingang en –uitgang volledig geblokkeerd worden. Als dit niet opgelost geraakt, komt zijn leven in gevaar want ironisch genoeg zal hij met een overvolle maag sterven van honger en dorst.
Zijn hersenen geven een signaal aan zijn maag om tijdelijk supermaagcellen te creëren (= maagtumor). Wanneer het brokstuk voldoende verteerd is, geven de hersenen vervolgens een signaal dat de tumoraangroei weer mag stoppen en dat nu bacteriën mogen ingezet worden die de tumorcellen zullen verwijderen. Wanneer de tumor volledig is verwijderd, herstelt alles zich weer en de hond is genezen. 


Superlongblaasjes 

Het conflict bij longkanker en longziektes is “doodsangst”. Bij een zeer intens doodsangstconflict gaan de hersenen aan de longen een signaal geven om meerdere longblaasjes aan te maken en de genen ervan te muteren, opdat het superlongblaasjes worden die in vergelijking met gewone longblaasjes in staat zijn om veel meer zuurstof op te nemen. Het organisme wil door meer zuurstof te kunnen opnemen, de ondraaglijke angst cederen. 


Biologische conflicten in het mensenrijk 

Een conflict waar iemand aan zou sterven, valt in de biologie om de persoon (of het dier, of een ander biologisch organisme) zoveel mogelijk overlevingskansen te geven. Bij dieren is het simpel, het conflict is altijd biologisch en concreet.
De biologie van de mens is onderhevig aan dezelfde wetten als de biologie van eender welk levend wezen. Maar bij de mens kan een conflict evengoed psychisch, virtueel, symbolisch zijn. Zo kan een persoon die een langdurig conflict op zijn werk niet verteerd krijgt, een maagkanker ontwikkelen. Het conflict op zijn werk staat dan symbool voor de prooi in het voorbeeld van de hond. Het ligt letterlijk op zijn maag. De ironie is dat onze biologie geen verschil maakt tussen symbolisch/virtueel en concreet. Het aanhoudend conflict en de onhoudbare stress worden uiteindelijk bij deze persoon zo groot, dat het in zijn biologie valt en zijn maag begint een maagtumor te ontwikkelen. De supermaagcellen (maagtumorcellen) creëren maagsappen die 300 keren sterker zijn (dit is met labo-proeven bewezen!) en vermits er bij deze persoon geen concreet brokstuk is dat verteerd moet worden, geraakt de maagwand zelf geïrriteerd met als gevolg een maagzweer.  Een operatie kan dan noodzakelijk zijn maar het conflict moet ook opgelost worden, wil de persoon helemaal genezen zijn. Want anders zal na het herstel van de operatie de maag lustig verdergaan met het aanmaken van tumorcellen. 

Beste lezers en lezeressen
Ik heb hier enkel maar een heel klein tipje van de sluier opgetild. Ik zou nog veel meer voorbeelden die ik via literatuur en lezingen vernomen heb, kunnen aanhalen. Allemaal brachten ze mijn visie die ik tot dan toe had over gezondheid en ziekte aan het wankelen. De verhalen voelen voor mij aan als de juiste sleutels voor de ontcijfering van een soort Da Vinci code. Mijn overtuiging en ervaring is dat we met deze kennis de macht over ons lichaam weer kunnen terugclaimen en uit het slachtofferarchetype kunnen stappen, zowel individueel als collectief. En zeker als cranio-sacraaltherapeuten kunnen we hier een belangrijke bijdrage in leveren! Daar hoef ik geen tekening bij te maken.

Niki